ทางรัฐบาลดำเนินการแก้ปัญหา โดยการย้ายชาวเขามาตั้งถิ่นฐาน ตามริมถนนสายหลัก.
หลังจากเร่ร่อนไปมาหาที่อยู่มิได้ ที่ที่เคยคิดว่าใช่ก็ไม่ใช่
มันเลยถึงเวลาที่ต้องลงหลัก (ลองใช้ Hi5 แล้ว ไม่ถูกใจอย่างแรง)
คำเตือน ความเคิดเห็นใน Blog นี้จะเต็มไปด้วยอารมณ์ อันจะหาเหตุผลใด ๆๆ ไม่ได้
ขอให้อ่านขำ ๆๆ อย่าคิดมาก เพราะคนเขียนมันบร้า
Trip in Laos : October 2005.
งานนี้มีแต่คนประหลาดใจ "ว่าคิดไงเหรอถึงไปแฮงค์ที่หลวงพระบาง" โดยไม่บอกกล่าวชาวบ้านให้รู้
จู่ ๆ ก็แบกเป้ออกจากบ้านไปคนเดียว สาเหตุหลักก็คือ เซ็งกับงานเต็มแก่ แเละต้องรีบไปเยือนหลวงพระบางก่อนที่เมืองจะเปลี่ยนไป
ข้อสำคัญที่สุด งบหมด ><" (ตอนทำนะไม่คิดเนาะ) แผนการเดินทางก็ไม่มี บอกได้คำเดียวว่า ไปตายเอาดาบหน้า!
เมืองงอย: อารมณ์ประมาณเมืองปายของไทย เีพียงแต่ต้องใช้ความพยายามสูง
ในการเดินทางใช้ทั้งรถและเรือ การนั่งรถโดยสารในลาวนั้นต้องทำใจ เพราะคนขับใจเย็นมาก ๆๆๆ แวะรับผู้โดยสารตลอดทาง ส่วนแอร์มีก็เหมือนไม่มี เพราะไม่เปิดคะ รถที่เห็นมี 2 ประเภท ตอนขาไปนี้ถือว่าโชคดีนะได้นั่งรถมินิบัสไป แต่ขากลับไปหลวงพระบางนี้ดิ รถกระบะที่ตชด.ใช้ (รถสองแถวอ่ะ) นั่งไป 4 ถึง 5 ชัวโมง เหมื่อยโคตร!